Generieke selectors
Alleen exacte overeenkomsten
Zoek in titel
Zoek in inhoud
Posttypekiezers
<span class ="tr_" id="tr_0" data-source="" data-srclang="en" data-orig="Language Dropdown">Language Dropdown</span>
Société Protectrice
des Animaux du Maroc

The Humane Society
of Morocco
<span class ="tr_" id="tr_1" data-source="" data-srclang="en" data-orig="Language Selector">Language Selector</span>

Hartziekten bij honden

Hartziekten bij honden, oorzaken, diagnose en behandeling

Wat zijn de meest voorkomende hartziekten bij honden? En welke behandelingsoplossingen bestaan?

Veruit de meest voorkomende hartziekte bij honden (75-80% van de gevallen) is “Degeneratieve mitralisklepziekte” (MVD).

Dit is een ziekte die de mitralisklep aantast, de ‘klep’ die zich in het linkerhart bevindt, tussen het atrium en het ventrikel. Deze klep, waarvan het weefsel met de jaren de neiging heeft te degenereren, wordt geleidelijk dikker en kan, omdat hij zijn elasticiteit verliest, niet langer goed sluiten. Dit onvermogen om te sluiten leidt tot een abnormale bloedstroom in het hart, die we mitralis ‘lekken’ of ‘oprispingen’ noemen.

Wanneer de ziekte verergert, kunnen de kleine koorden die de klep met de linker hartkamer verbinden, breken; deze complicatie kan leiden tot longoedeem en andere complicaties die schadelijk zijn voor het leven van de hond.

Een veel voorkomende ziekte bij kleine honden

“Degeneratieve mitralisklepziekte” kan op de leeftijd van 5 jaar voorkomen bij meer dan 80% van de kleine honden die minder dan 15 kg wegen. Bij de Cavalier King Charles en de Teckel is het een zeer schadelijke genetische ziekte die al vanaf de leeftijd van één jaar kan optreden.
De ziekte is progressief en verergert geleidelijk in de loop van de tijd, min of meer snel, afhankelijk van het individu. Een medische behandeling gericht op het verlichten van de werking van het hart en het genezen van longoedeem moet zo vroeg mogelijk worden voorgeschreven om het leven van de hond zoveel mogelijk te verlengen.
Deze behandeling wordt één of twee keer per jaar geval per geval bijgewerkt door middel van klinische controles, bloedonderzoek en echografie bij de dierenarts.
Bij het begin van de ziekte voert het hart fysiologisch aanpassingswerk uit dat de “compenserende fase” wordt genoemd; de ziekte is in dit stadium “slapend”; Wanneer het aanpassingsvermogen van het hart wordt overschreden, verschijnen symptomen zoals vermoeidheid, hoesten en syncope.
Er wordt gezegd dat de ziekte zich in de ‘gedecompenseerde fase’ bevindt. Medicijnen zijn hier essentieel en worden voor het leven voorgeschreven, tenzij op het meest geschikte moment in het leven van de hond tot een operatie wordt besloten. Chirurgische behandeling van “degeneratieve mitralisklepziekte” is nu beschikbaar met een hoog succespercentage van meer dan 90%. Het bestaat uit het “aandraaien” van de mitralisklep die “te slap” is geworden om lekkages te verminderen of zelfs te elimineren en vervolgens de gebroken koorden te repareren.
Dit is een interventie onder extracorporale circulatie en vereist een efficiënt en perfect ervaren veterinair team. Na deze interventie is de overgrote meerderheid van de kleine honden ‘genezen’ van hun hartfalen en hoeven ze geen medicijnen meer te nemen. Deze chirurgische ingreep is een revolutie voor een groot aantal van onze kleine honden, wier levens we eindelijk kunnen redden!

Grote honden: het is de hartspier die een probleem kan vormen

Grote honden worden ook getroffen door “degeneratieve mitralisklepziekte”. Maar ze zijn zelden zo ziek als de kleintjes. Aan de andere kant zijn bepaalde middelgrote of grote rassen niet langer vatbaar voor een afwijking aan de klep, maar voor een ziekte van de hartspier, die we “Myocardiopathie” en vaker bij honden van grote rassen “Myocardiopathie verwijd.”

Ze zijn verantwoordelijk voor ongeveer 15-20% van de hartziekten bij honden. Tijdens deze ziekte wordt de hartspier kwetsbaar, wordt aanzienlijk dunner, verliest zijn contractiele capaciteit en stopt uiteindelijk omdat hij niet langer de kracht heeft om slagen te maken. Tegelijkertijd breiden de hartkamers zich enorm uit.

De rassen waarvoor een genetische aanleg is vastgesteld zijn: de Doberman, de Cocker Spaniel, de Dalmatiër, de Duitse Dog, de Ierse Wolfshond, de Newfoundlander, de Sint Bernard, de Portugese Waterhond, de Boxer. In het laatste geval heeft de ziekte een bijzondere naam: "Aritmogene myopathie van de rechterventrikel". Alleen medische behandeling kan verlichting bieden voor honden die getroffen zijn door deze ziekte, maar met een vaak zeer bewaakte prognose en een vrij korte overlevingsperiode na het verschijnen van de eerste symptomen. Als er bij honden een chirurgische behandeling zou bestaan, zou dit net als bij mensen een harttransplantatie zijn. Deze techniek is nog niet ontwikkeld bij honden.

Aangeboren hartafwijkingen kunnen honden treffen

Ten slotte wordt een klein percentage van de honden (ongeveer 5%) bij de geboorte getroffen door een hartaandoening, die “aangeboren hartziekte” wordt genoemd. De meest voorkomende zijn:

– “misvormingen” van kleppen, hetzij aorta, long, mitralis of tricuspidalis. Momenteel kunnen alle honden, behalve de aortaklep, operatief worden gerepareerd, maar de succespercentages moeten nog worden bepaald. Alleen al met medische behandeling kunnen de minst ernstig getroffen honden een paar jaar overleven, maar de tijdslimiet is over het algemeen vrij kort;

– communications between the left heart and the right heart or between oxygenated and non-oxygenated blood. The most common birth defect is called patent ductus arteriosus. This anomaly has an excellent surgical prognosis, close to 100% if the operation is performed young enough. The puppy is then cured for life and does not take any treatment. Others, such as communication between the two ventricles for example (called “inter-ventricular communication”), are also operable but with a slightly lower success rate currently.

Puppy's met een aangeboren hartaandoening hebben allemaal een hoorbaar hartgeruis in de eerste paar maanden van hun leven. Het uitvoeren van een echocardiogram en een Doppler is dan essentieel om een ​​diagnose en een prognose vast te stellen en de meest geschikte behandeling voor te stellen.

Gedilateerde cardiomyopathie (een vergroot hart) bij een hond kan talloze mogelijke oorzaken en veel ernstige bijwerkingen hebben. Hier vermelden we de oorzaken van deze ernstige aandoening, de symptomen en de behandelingsopties.

Wat is DCM bij honden?
Bij honden een vergroot hart (ook wel gedilateerde cardiomyopathie genoemd). is een ernstige aandoening die verwijst naar de uitzetting van de onderste hartkamers (ventrikels) of, minder vaak, de bovenste kamer (boezems).

Het hart kan niet goed samentrekken en het bloed naar de rest van het lichaam duwen, waardoor uitzetting ontstaat. Bloed hoopt zich op in het hart voordat er druk wordt uitgeoefend op de kleppen en buitenwanden van het hart, waardoor het uitzet. Dit leidt tot een dunner worden van de buitenmuren.

Wanneer dit gebeurt, wordt het moeilijker voor het hart van uw pup om bloed door het lichaam te pompen, en naar de organen die het nodig hebben. Naarmate deze aandoening geavanceerder wordt, zullen organen zoals de longen en de nieren defect raken. De progressie van de ziekte zal uiteindelijk de gedilateerde cardiomyopathie ernstig maken.

Oorzaken van een vergroot hart bij honden
Een hond van elke leeftijd of ras kan een vergroot hart hebben, maar de aandoening komt veel vaker voor bij honden tussen de 4 en 10 jaar oud.

Hoewel gedilateerde myopathie geen definitieve oorzaak heeft, kunnen veel factoren bijdragen aan de ontwikkeling van de aandoening bij uw huisdier. Het is bewezen dat voedingstekorten in taurine en carnitine de ontwikkeling van een vergroot hart bij honden beïnvloeden.

Bovendien kunnen andere factoren zoals genetica en infectieziekten een rol spelen bij cardiomyopathie bij honden. Sommige hondenrassen – vooral grote rassen – Het is bekend dat ze vatbaar zijn voor het ontwikkelen van deze aandoening als gevolg van taurine-insufficiëntie. Ze omvatten:

  • Newfoundland
  • Amerikaanse Cocker-spaniëls
  • Engelse setter
  • Gouden retriever
  • Labrador-retriever
  • Sint Bernard

Hoewel andere rassen genetisch gevoelig zijn voor DCM, zijn ze niet gekoppeld aan een tekort aan taurine. Deze omvatten:

  • Boksers
  • Ierse Wolfshonden
  • Duitse Doggen
  • Dobermann Pinschers


Als uw hond tot een van deze rassen behoort, wees dan voorzichtiger met wat u voert dan de gemiddelde hondeneigenaar. Hoe langer u uw hond hetzelfde voer geeft, hoe groter de kans dat hij of zij last krijgt van eventuele excessen of voedingstekorten die het bevat.

Als het om DCM bij honden en dieetproblemen gaat, moet u daarom de voeding regelmatig wisselen, waarbij u wisselt tussen verschillende merken voeding met verschillende primaire ingrediënten. Voedingsmiddelen met als primaire ingrediënten erwten, aardappelen, linzen en andere zaden van peulvruchten zijn in verband gebracht met de aandoening.

Wat zijn de tekenen van DCM bij honden?
Tekenen van gedilateerde cardiomyopathie bij honden kunnen variëren van mild tot ernstig naarmate de aandoening vordert.

Deze ziekte is in een vroeg stadium vaak moeilijk te diagnosticeren, omdat vroege tekenen van DCM bij honden niet vaak voorkomen. Er is soms een lange preklinische fase. Dat gezegd hebbende, kan uw dierenarts tijdens een lichamelijk onderzoek mogelijk subtiele of verborgen tekenen van de aandoening identificeren.

Daarom is het absoluut noodzakelijk om uw hond naar uw dierenarts te brengen.

Het is belangrijk om uitdagende gevallen te diagnosticeren en te behandelen met toegang tot talrijke diagnostische hulpmiddelen en behandelmethoden.

Dit zijn enkele van de meest voorkomende symptomen van DCM bij honden:

  • Lethargie
  • Anorexia
  • Moeilijke ademhaling
  • Hijgen
  • Hoesten
  • Opgezette buik
  • Plotselinge ineenstorting
  • Onregelmatige of zwakke pols
  • Hartgeruis
  • Gedempte ademhaling of knetterend geluid tijdens het ademen


Diagnose van een vergroot hart bij honden

Hoewel een routinematig lichamelijk onderzoek uw dierenarts erop kan wijzen dat uw pup mogelijk een vergroot hart heeft, zal voor een definitieve diagnose verdere diagnostische tests nodig zijn om te bepalen of de bovenstaande symptomen het gevolg zijn van gedilateerde cardiomyopathie.

röntgenstralen
Een röntgenfoto van uw hond kan afwijkingen in het hart en de longen aan het licht brengen, zoals een onnatuurlijk groot hart of de aanwezigheid van vocht in de longen. Beide zijn sterke indicatoren voor gedilateerde cardiomyopathie.

Elektrocardiogram
Deze test controleert de elektrische impulsen die ervoor zorgen dat het hart van uw hond klopt. Deze test kan hartproblemen aan het licht brengen, zoals een onregelmatige hartslag (aritmie) en een abnormaal snelle hartslag (ventriculaire tachycardie). Beide kunnen met deze methode worden gedetecteerd.

Echocardiogram
Deze diagnostische test maakt gebruik van echografie om de bewegingen en vorm van het hart van uw hond in realtime te volgen. Met deze test kan uw dierenarts het hart van uw hond controleren op vertinde spierwanden en de effectiviteit van de hartcontracties. Dit is de definitieve test om te bepalen of bij uw hond de diagnose van een vergroot hart kan worden gesteld of niet.

Behandeling van gedilateerde cardiomyopathie bij honden
De behandeling kan variëren afhankelijk van de onderliggende oorzaak van de aandoening bij uw hond. Als voedingsproblemen zoals een tekort aan taurine het ontstaan ​​ervan hebben beïnvloed, kan de behandeling beginnen met veranderingen in het dieet en supplementen.

De behandeling omvat vaak therapieën en verschillende medicijnen die zijn ontworpen om het hart van uw hond te versterken, wat de bloedcirculatie zal bevorderen. Honden die ademhalingsproblemen ervaren als gevolg van vocht in de longen, kunnen zuurstoftherapie nodig hebben totdat de vloeistof op natuurlijke wijze uit hun longen wegvloeit. Uw dierenarts kan ook een diureticum voorschrijven om de vloeistof af te voeren, of dit handmatig doen.

De aandoening is echter niet omkeerbaar. Het wordt vaak progressief en er is geen remedie, afhankelijk van de onderliggende oorzaak van het vergrote hart van uw hond. In deze gevallen zal de dierenarts de behandeling richten op het verlengen van het leven van uw harige vriend en het zo comfortabel mogelijk maken ervan.

De langetermijnprognose voor DCM bij honden varieert aanzienlijk. Helaas sterven de meeste honden die bij de diagnose tekenen van congestief hartfalen vertonen, binnen zes maanden als gevolg van de ziekte. In de ernstigste gevallen kunnen sommige honden slechts enkele weken tot enkele maanden overleven. Soms kunnen honden het klinisch goed doen gedurende 1 tot 2 jaar.

Opmerking: Het advies in dit bericht is bedoeld voor informatieve doeleinden en vormt geen medisch advies met betrekking tot huisdieren. Voor een nauwkeurige diagnose van de toestand van uw huisdier kunt u het beste een afspraak maken met uw dierenarts.

Ziet u tekenen van DCM of andere ziekten bij uw hond? Als de hier genoemde symptomen of die van anderen u zorgen baren, neem dan onmiddellijk contact op met uw dierenartsteam.

Aanbevolen voor u

Kopieer geen tekst!